O niczym i o wszystkim

W sezonie letnim, w nawale pracy, brakuje mi czasu, siły i energii na regularnie blogowanie. Ale bywają momenty, że zmuszam się i siadam przed komputerem i piszę i dopiero wówczas uświadamiam sobie jak bardzo tęskniłam za pisaniem i blogowaniem. Piszę i cieszę się tym procesem. Bo pisanie jest niczym terapia. Pozwala poukładać myśli. Pozwala wypowiedzieć opinie. Chociaż czasami słowa przychodzą z trudem, tworzenie wpisów na bloga to dla mnie wspaniała odskocznia od codzienności i daje mi mnóstwo radości. Ale nie o pisaniu samym w sobie chciałam dzisiaj pisać, a generalnie o blogowaniu.

Skoro już przysiadłam do komputera w celu innym niż praca, zaczęłam również nadrabiać zaległości na Waszych blogach. Czytanie o Waszych podróżach i miejscach widzianych Waszymi oczami jest niezwykle inspirujące. Za każdym razem moja lista miejsc do odwiedzenia powiększa się o kolejne perełki. Życia nie starczy, by zobaczyć je wszystkie. Jak to dobrze, że mamy blogi i możemy podróżować także wirtualnie. Tak zaglądając do Waszych internetowych kącików, doszłam do wniosku, że ta nasza blogowa społeczność jest wspaniała. Bo może i blogi odchodzą (albo nawet już odeszły) do lamusa, jednak nadal jest sporo osób, które nie poddały się modzie i przy blogowaniu pozostały, nie dla kasy, nie dla zasięgów, ale dla siebie i dla tej cudownej społeczności. Zdarzają mi się okresy bez zaglądania do blogosfery, a potem wracam jednego popołudnia i mam wrażenie, jakbym właśnie weszła do znajomego mieszkania, którego atmosfera otula niczym ciepły kocyk. Choć w większości nie znamy się osobiście, czytanie Waszych wpisów to jak sentymentalna rozmowa z dawno niewidzianym znajomym.

Wpis ten wychodzi poza ramy tematyki tego bloga, no ale w końcu to właśnie pasja do podróży i pisania sprawiła, że jestem tu gdzie jestem i że spotkałam na swojej drodze tak wspaniałych ludzi. Nawet nie chcę sobie wyobrażać co by było gdybym nie odważyła się założyć tego bloga. Owszem, prowadziłam kiedyś inne blogi (bo wówczas każdy chyba miał jakiegoś bloga), głównie z opowiadaniami, bo od zawsze lubiłam pisać i tworzyć historie, jednak utworzenie bloga podróżniczego było poniekąd wyjściem ze strefy komfortu. Nagle miałam pisać o czymś, czego doświadczyłam na własnej skórze, miałam pokazywać zdjęcia, które sama zrobiłam, miałam pokazać siebie. Było to tym bardziej trudne, że ja jestem z natury introwertyczką. Poza tym wówczas wcale daleko nie podróżowałam, tylko głównie po kaszubskim podwórku. Ale się odważyłam. W czerwcu 2013 pojawił się tutaj pierwszy wpis podróżniczy, znad kaszubskiego jeziora. Teraz z zażenowaniem do niego wróciłam, bo był on bardzo nieporadny. Ale to właśnie wtedy wszystko się zaczęło. Gdyby ktoś mi wówczas powiedział, że będę tego bloga prowadzić nieprzerwanie przez kilkanaście kolejnych lat, że będę podróżować po Europie, poznawać ludzi z różnych zakątków świata i że będę mieszkać na Majorce - to chyba bym go wyśmiała, w życiu bym wówczas nie uwierzyła w taki scenariusz. W tym momencie jednak chyba już nic mnie nie zaskoczy, bo przez te wszystkie lata zdążyłam się przekonać, że życie lubi zaskakiwać.

Niewiarygodne, że jestem tu już 13 lat. Wiele osób, które mniej więcej w tym samym momencie zaczęły prowadzić blogi podróżnicze, wybiły się i obecnie są znanymi influencerami. Początkowo też chciałam iść w tę stronę, wybić się i sprawić, że pisanie o podróżach stanie się moją pracą. Moja osobowość jednak mi ten plan stale utrudniała i nic z tego nie wyszło, a teraz już prawdopodobnie za późno, poza tym teraz mam zupełnie inne podejście do pisania i blogowania. Nie zależy mi na tysiącach odwiedzających i licznych komentarzach. Nie będę pisać pod dyktando współczesnych algorytmów, bo to odebrałoby mi radość z tworzenia. Wytrwałam tutaj tyle lat, bo zawsze pisałam od siebie. Oczywiście cieszy mnie każdy gość na blogu i każdy komentarz, a cieszy mnie jeszcze bardziej, gdy jest on szczery i od serca. I akurat to udało mi się osiągnąć. Mam wspaniałą społeczność. Dziękuję, że jesteście i że czytacie. A żeby jeszcze dobitniej wyrazić moją radość z Waszej obecności, chciałabym Wam wysłać pozdrowienia z Majorki w formie kartki pocztowej. Pocztówki w sumie też powoli odchodzą do lamusa, ale wśród blogerów, nadal są osoby, które tę dawną tradycję podróżniczo-korespondencyjną kultywują. Jeśli więc chciał(a)byś otrzymać ode mnie kartkę wprost ze słonecznej Majorki, odezwij się mailowo (tampowrotem@gmail.com).

Prawdopodobnie ten wpis powinnam opublikować na urodziny bloga 1 czerwca, ale prawdę mówiąc, zupełnie o nich zapomniałam. Poza tym dopiero dzisiejszy spacer po Waszych wirtualnych kącikach, zainspirował mnie do owych przemyśleń i tak oto pod wpływem impulsu powstał wpis o niczym i o wszystkim. 

No, to ja teraz idę podlać kwiatki, a jutro wracam do walki o przetrwanie w turystycznej rzeczywistości Majorki. A jeśli chcecie trochę mi osłodzić tę nudną codzienność, zachęcam do pozostawienia komentarza. No i chyba właśnie w tym momencie ujawniły się moje influenserskie przebłyski :D Ale żeby się już nie pogrążać, do napisania :)