Kiedy po raz ostatni sprawdzam, czy aby na pewno wszystko spakowałam i już wsiadam do samochodu z mapą w ręku, czuję, że naprawdę żyję. Wówczas nieistotna jest pogoda. Co z tego, że jest zimno, wieje i pada, skoro właśnie jadę na wycieczkę? Wszystkie dotychczasowe problemy, albo to, co się nimi wydawało, nagle znika. Na twarzy pojawia się szeroki uśmiech, w głowie układa się cały plan, a w sercu... gra muzyka. To się nazywa magia podróżowania.
Jeszcze przed świętami pokazywałam Wam Kwidzyn, który mimo tego, że ma przepiękny zamek, jest jakoś pomijany przez turystów. Pragnę Was zachęcić byście tam pojechali i zobaczyli, że w zamkowych komnatach można naprawdę fajnie spędzić czas. Tak więc dzisiaj trochę o wystawach, jakie przygotowało dla zwiedzających muzeum.
Nie będę po raz kolejny powtarzać jak bardzo lubię zwiedzać zamki. Nie będę pisać o historii średniowiecza ani o tym, że film "Krzyżacy" jest jednym z wielu symboli przypominających mi własne dzieciństwo. Po prostu zabiorę Was na wycieczkę po komnatach kolejnej budowli na Szlaku Zamków Gotyckich. Stop. Tym razem skupię się tylko na architekturze, a w kolejnym poście pokażę Wam wystawy wewnątrz murów.
Pewnie już zdążyliście zauważyć, że mam słabość do cegły. Malbork jest jednym z moich ulubionych miejsc właśnie ze względu na tak duże skupisko czerwonej cegły. Drugiego takiego zamku na świecie nie znajdziecie. Największa budowla ceglana wzniesiona rękami człowieka. Najpotężniejsza warownia gotycka. Najnowocześniejsze w ówczesnych czasach rozwiązania techniczne.
Lidzbark Warmiński zwany jest historyczną stolicą Warmii. Niestety nie udało mi się o tym przekonać, gdyż mój pobyt w tym mieście nie trwał zbyt długo, ponadto było to sobotnie popołudnie i większość atrakcji turystycznych była już zamknięta. Poza tym trwały tam przygotowania do Kabaretowej Nocy pod Gwiazdami.
Nigdy mnie specjalnie nie ciągnęło do północno-wschodniej Polski. Ta część kraju kojarzyła mi się przede wszystkim z jeziorami i żaglami, co niekoniecznie mnie interesowało. Ale ostatecznie wybrałam się w tamte strony i nie żałuję.
Julia - kiedyś au pair, obecnie rezydentka na Majorce; z wykształcenia tłumacz - iberysta oraz krajoznawca i turysta historyczny, jakkolwiek dziwnie to brzmi. W wolnych chwilach mól książkowy i przyszła poliglotka. Żyje wg motta: Nie ma rzeczy niemożliwych, więc nigdy nie mów nigdy!